Verbindende communicatie werkt twee kanten op

Afgelopen week was ik bij een workshop die me raakte. Lody en Saïd (een rabbijn en een moslim)* vertelden over hun samenwerking. Die samenwerking ontstond niet vanuit vanzelfsprekende overeenstemming, maar naar aanleiding van een incident in Bos en Lommer. Een moment waarop verschillen scherp zichtbaar werden. Juist toen kozen zij ervoor om elkaar niet los te laten, maar elkaar op te zoeken. Niet ondanks hun verschillende achtergronden, maar met alles wat hen onderscheidt.

Wat mij bijbleef, was niet zozeer het incident zelf, maar de manier waarop zij spraken over luisteren. Over aanwezig zijn bij het verhaal van de ander, ook als dat schuurt. Over de bereidheid om niet direct te reageren, te verdedigen of te verklaren, maar eerst te begrijpen. Verbinding bleek geen eenrichtingsverkeer, maar iets wat ontstaat tussen twee mensen die allebei bereid zijn ruimte te maken.

In trainingen en gesprekken over verbindende communicatie gaat het vaak over hoe je zélf duidelijk kunt maken wat je voelt, wat je nodig hebt en wat je vraagt. Dat is waardevol. Het helpt mensen om niet te verwijten, maar verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen ervaring. Maar verbindende communicatie stopt daar niet. Ze begint pas echt op het moment dat iemand naar jou toe komt met iets wat voor hem of haar lastig was in het contact met jou.

Wat vraagt dat van jou, als ontvanger?

Dat zag ik onlangs ook terug in een coachgesprek. De coachee was intensief bezig met de vraag: hoe kan ik dit zo zeggen dat de ander zich niet aangevallen voelt? Er werd gezocht naar de juiste woorden, de juiste toon, de juiste timing. Terwijl ik tegelijkertijd hoorde dat er aan de andere kant ook een verhaal zat. Iemand die geraakt was. Die gezien wilde worden. Die behoefte had aan erkenning, nog voordat er iets opgelost hoefde te worden.

Verbindend communiceren als ontvanger vraagt iets anders dan slim formuleren. Het vraagt vertragen. Luisteren zonder alvast je reactie te bouwen. Het vraagt dat je ongemak verdraagt, dat je even niet weet wat je moet zeggen. Dat je de neiging weerstaat om uit te leggen waarom je deed wat je deed, en in plaats daarvan nieuwsgierig blijft naar de ervaring van de ander.

Precies dat zag ik terug in het verhaal van Lody en Saïd. Verbinding ontstaat niet doordat één iemand het perfect doet, maar doordat beide kanten bereid zijn hun eigen gelijk even op pauze te zetten. Door te erkennen: dit is jouw ervaring en die doet ertoe.

Misschien is dat wel de meest onderschatte kant van verbindende communicatie. Niet hoe je jezelf laat horen, maar hoe je de ander ontvangt. Want pas als iemand zich echt gehoord voelt, ontstaat er ruimte om samen verder te kijken. En groeit communicatie uit tot wat het kan zijn: een plek van ontmoeting in plaats van een strijd om gelijk.

Verbinding werkt twee kanten op. Altijd.

*Meer weten over Saïd en Lody? https://saidenlody.nl